Hindi agad sumagot si Rania. Mahigpit niyang niyakap si Alya habang nanginginig ang buong katawan. Sa likod nila, nanatiling nakatayo si Arman, ngunit ang dating tapang sa kanyang mukha ay tuluyan nang nawala. Patuloy ang malalakas na pagkatok mula sa kabilang panig ng pinto. “Rania! Anak, nandiyan ka ba?” sigaw ng kanyang ama mula sa hallway. Napapikit si Rania at pinilit pigilan ang kanyang mga luha. Sa unang pagkakataon nang gabing iyon, naramdaman niyang hindi na siya nag-iisa. Naririnig siya ng kanyang ama. Alam nitong may mali. At higit sa lahat, alam niyang may isang taong handang lumaban para sa kanya at sa kanyang mga anak.
Mas lalong kinabahan si Arman nang marinig niyang paulit-ulit na tinatawag ng ama ni Rania ang pangalan nito. Lumapit siya kay Rania at tila nais muling takutin siya, ngunit hindi na umatras ang babae. Kahit masakit ang katawan niya at nanginginig ang kanyang mga kamay, nanatili siyang nakayakap kay Alya. Tumingin siya diretso kay Arman. “Hindi na ako magsisinungaling para protektahan ka,” mahina ngunit matatag niyang sinabi. Natigilan si Arman. Hindi niya inaasahan ang pagbabagong iyon. Sanay siyang makita si Rania na tahimik, takot, at sumusunod. Ngunit ang babaeng nasa harap niya ngayon ay isang ina na handang gawin ang lahat upang mailigtas ang kanyang anak.
Sa labas, muling umalingawngaw ang malakas na dagundong sa pinto. “Rania! Kung naririnig mo ako, huwag kang matakot!” sigaw ng kanyang ama. “Nandito ako!” Napatingin si Alya sa kanyang ina habang patuloy na tumutulo ang kanyang mga luha. Mahigpit niyang hinawakan ang kamay ni Rania. “Mama, darating po si Lolo?” tanong niya sa nanginginig na tinig. Hinaplos ni Rania ang buhok ng kanyang anak at tumango. “Oo, Anak. Hindi tayo pababayaan ni Lolo.” Sa sandaling iyon, tila bumalik ang kaunting liwanag sa mga mata ng bata. Si Arman naman ay napaatras habang nakatingin sa pinto. Hindi niya na kayang itago ang kanyang takot.
Huminga nang malalim si Rania at dahan-dahang tumayo, habang maingat na inaalalayan ang kanyang tiyan. Hindi siya lumapit kay Arman. Sa halip, nanatili siyang malapit kay Alya. “Papa, naririnig kita,” sigaw niya. “Tulungan mo kami!” Ilang segundo ang lumipas bago muling marinig ang tinig ng kanyang ama mula sa labas. “Anak, manatili kang malayo sa kanya. Huwag kang susuko.” Napayuko si Arman. Sa unang pagkakataon, tila naunawaan niyang wala na sa kanyang kontrol ang sitwasyon. Ang katahimikan ni Rania ay napalitan na ng tapang, at ang takot na dati niyang ginagamit upang kontrolin siya ay hindi na gumagana.
Muling lumapit si Arman, ngunit agad na umatras si Rania habang niyayakap si Alya. “Huwag kang lalapit,” mariin niyang sinabi. “Hindi mo na kami kayang takutin.” Napako si Arman sa kinatatayuan niya. Sa likod ng kanyang mukha ay makikita ang pagsisisi, galit, at takot na nagsasama-sama. Sa labas, patuloy na nakatayo ang ama ni Rania sa kabilang panig ng naka-lock na pinto, hindi umaalis at hindi sumusuko. Hindi niya nakikita ang nangyayari sa loob, ngunit sapat na ang naririnig niyang tinig ng anak upang malaman niyang kailangan niya itong protektahan. Ang buong apartment ay tila huminto sa oras.
Dahan-dahang lumapit si Rania sa isang ligtas na bahagi ng silid, dala si Alya sa kanyang tabi. Tumingin siya sa kanyang anak at pinunasan ang luha nito. “Anak, tandaan mo ito,” sabi niya nang marahan. “Hindi kailanman kasalanan ng isang bata kapag may taong nananakit.” Tumango si Alya habang mahigpit na nakahawak sa kanyang ina. Sa likod nila, hindi makapagsalita si Arman. Ang dating mapagmataas na lalaki ay nakatayo lamang, habang ang bawat malakas na pagkatok mula sa labas ay tila nagpapaalala sa kanya na malapit nang matapos ang kanyang kapangyarihan. Hindi na siya ang kumokontrol sa sitwasyon. Ang isang bagay na hindi niya kayang agawin kay Rania ay ang kanyang tapang bilang ina.
Sa huling sandali, muling dumagundong ang napakalakas na katok sa reinforced wooden door. “Rania!” sigaw ng kanyang ama mula sa labas. “Nandito si Papa. Hindi kita iiwan!” Mahigpit na niyakap ni Rania si Alya at pumikit, habang dumadaloy ang luha sa kanyang pisngi. Sa kabilang panig ng silid, nanatiling nakatayo si Arman, maputla at tulala, habang nakatitig sa pintong hindi pa rin bumubukas. Sa kabila ng takot, bahagyang ngumiti si Rania. Sa gabing iyon, hindi pa man bumubukas ang pinto, alam niyang may darating na tulong. At sa unang pagkakataon, hindi na niya kailangang harapin ang takot nang mag-isa. Ang kanyang ama ay nasa labas, ang kanyang anak ay nasa kanyang mga bisig, at ang kanyang tapang ang naging unang hakbang patungo sa kalayaan.
